Η Δημοκρατία είναι σαν ένα τραπέζι με τρία πόδια: τη Νομοθετική, την Εκτελεστική και τη Δικαστική Εξουσία. Εάν ένα από τα πόδια αυτά σπάσει, τότε γκρεμίζεται ολόκληρο το Δημοκρατικό Οικοδόμημα.
Η παραπάνω -θεμελιώδης για κάθε ευνομούμενο πολίτευμα του δυτικού κόσμου- αρχή της διάκρισης των Εξουσιών, μας έρχεται από τον αιώνα του Διαφωτισμού. Παγιώθηκε στα μυαλά της εποχής εκείνης, ως αντιστάθμισμα στην απόλυτη ισχύ του Μονάρχη.
Η περίπτωση των εκλεγμένων βουλευτών της χρυσής αυγής, η σύλληψη και η τηλεοπτική περιφορά τους με χειροπέδες, εξέθεσε σε αποδεικτική χρεία την παραπάνω αρχή.
Το Κράτος αποτελεί τον κυρίαρχο, τον εγγυητή της δημόσιας τάξης και ασφάλειας και τον φορέα της «έννομης βίας», όπως έχουν δεχτεί οι θεωρητικοί θεμελιωτές του. Με δεδομένη την αδυναμία του ανθρώπινου είδους να συνυπάρξει εν αρμονία και για να εξαλειφθεί ο κίνδυνος ο ισχυρότερος να αρπάζει δια της βίας τα του αδυνάτου, εκχωρήθηκε στον κυρίαρχο η εξουσία του επιδιαιτητή – ρυθμιστή της ανθρώπινης συμβίωσης. Μέχρι που, όμως;
Μια άλλη σημαντικότατη κατάκτηση του δυτικού πολιτισμού είναι ο σεβασμός και η προστασία θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων, στα πλαίσια των οποίων εντάσσεται και η αρχή της δίκαιης δίκης, το τεκμήριο της αθωότητας κλπ. Αυτονόητο;
Μετά από μια εβδομάδα δικαστικής έρευνας, διεξαχθείσας παράλληλα με μιντιακή προανάκριση και αφού προηγήθηκε ορυμαγδός πληροφοριών με διαρροή στοιχείων της μυστικής (;) ποινικής προδικασίας στα ΜΜΕ, διαλόγους των εμπλεκομένων, μαρτυρικές καταθέσεις κλπ, η Κοινή Γνώμη φαίνεται να πείστηκε για τα αποβράσματα του φασισμού, συνομολογώντας με τους παντοειδείς αγγελιοφόρους της κάθαρσης ότι πρέπει να μπουν μέσα μέχρι να ψοφήσουν. Μην ξεχνάμε ότι στο Μεσαίωνα οι δημόσιες εκτελέσεις εγκληματιών συγκέντρωναν πολύ κόσμο, ακόμη και μικρά παιδιά, κυρίως για την τέρψη του θεάματος, την αυτό-αποενοχοποίηση και το ξαλάφρωμα εκ του προσωπικού φορτίου.
Οι Δικαστικοί Λειτουργοί που επελήφθησαν της υποθέσεως των βουλευτών της χρυσής αυγής, κρίνοντας με βάση τη δικογραφία και το Νόμο ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της προφυλάκισης και άφησαν ελεύθερους τους κατηγορούμενους, απέδειξαν ότι σε δύσκολες περιόδους, όπως η σημερινή, οι προσωπικότητες κάνουν τη διαφορά και «σώζουν την παρτίδα», αλλά και την Πατρίδα. Έχοντας απέναντι τη βεβαιότητα και την στανική απαίτηση της Κοινής Γνώμης, της Εκτελεστικής Εξουσίας και της -de facto- Μιντιακής ομοίου, διέσωσαν το κύρος της Δικαιοσύνης που δεν παρασύρεται από κραυγές, που (πρέπει να) είναι ο θεματοφύλακας θεμελιωδών αρχών του Δικαίου και δεν αποτελεί παράρτημα κανενός, παρά μόνο τελεί «δέσμια» της ιδίας συνείδησης, αντλώντας το προσωπικό νομικό και ηθικό καθήκον της από την έλλογη βούληση του ελεύθερου όντος και όχι από ωφελιμιστικές, ή άλλες, παραμέτρους.
Εν τέλει, σε αυτήν την πολύ δύσκολη περίσταση, το τρίτο πόδι της Δημοκρατίας μας άντεξε και δεν έσπασε. Συνέτριψε το φασισμό, πετώντας του κατάμουτρα Δημοκρατία. Και κράτησε όρθιο –προς το παρόν- όλο το Οικοδόμημα.
ΥΓ1. Αποστρέφομαι τη φασιστική ιδεολογία και τις πρακτικές της. Όπως, όμως, έχει διακηρύξει ένας άλλος εκπρόσωπος του αιώνα των Φώτων, «διαφωνώ με όλα όσα λες, αλλά θα υπερασπίζομαι μέχρι να πεθάνω το δικαίωμά σου να τα λες».
ΥΓ2. Ο όποιος πολιτικός «σεισμός» ακολουθήσει, δε θα οφείλεται στη μη προφυλάκιση των τριών, αλλά στους πανηγυρισμούς που ακολούθησαν της αρχικής σύλληψής τους.
ΥΓ3. Οι κλωτσιές του Κασιδιάρη στους δημοσιογράφους μετά την αποφυλάκισή του, εντός του χώρου της Δικαιοσύνης, είναι αφορμή σκέψης για όσους λοξοκοιτούσαν προς τη χρυσή αυγή με το σκεπτικό «όλοι είναι λαμόγια» και διατηρούν την ελάχιστη δυνατότητα νηφάλιου συλλογισμού.
Ο ΣΙΩΠΗΛΟΣ
